Praatjes

“De planning was te ambitieus. Om de eerste treinen eind 2020 te laten rijden had alles volgens het boekje moeten verlopen. Dat lukt eigenlijk nooit.” Dit zijn de laatste zinnen van een twee pagina’s groot artikel over de Intercity Nieuwe Generatie (ICNG), de mooie luxe trein die sinds kort op het Nederlands spoor rijdt. Als je al van te voren weet dat je de planning niet kan halen, plan het dan niet zo, denk ik dan. Ik heb al een paar keer het genoegen mogen smaken om in die mooie nieuwe luxe trein te zitten. Hij rijdt op het traject van de hoge snelheidslijn tussen Amsterdam en Rotterdam. De NS reisplanner zegt dat die reis 40 minuten duurt. Dat betekent dat ik 6 minuten heb om over te stappen. Maar die overstap haal ik dus nooit, omdat er een paar viaducten niet in orde blijken te zijn, waardoor de trein er in een slakkengangetje overheen moet. Dan snapt iedereen dat je nooit in 40 minuten van Amsterdam naar Rotterdam kan rijden. Zet het dan ook niet in je planning! In Amsterdam hebben ze van Noord naar Zuid een metrolijntje aangelegd. Die metro had in 2011 moeten rijden. In 2018 heeft burgemeester de lijn officieel geopend. Als je een tunnel wilt boren onder een oude zompige binnenstad, dan gaat dat problemen opleveren. Dat weet je van te voren. Houd daar dan rekening mee in je planning! Maar ook in Rotterdam kunnen ze er wat van hoor. In 2019 ging museum Boijmans van Beuningen dicht voor een grote verbouwing, die zes jaar zou gaan duren. Inmiddels is duidelijk dat het museum zeker niet voor 2030 open gaat. Waarom is Rotterdammer Wim Pijbes niet even om een adviesje gevraagd. Hij is ervaringsdeskundige, want directeur van het Rijksmuseum in Amsterdam toen dat een opknapbeurt kreeg. De planning was om het karwei in vierenhalf jaar te fiksen. Het werden tien lange jaren. De planning was te ambitieus. Dat is altijd de conclusie achteraf van de bestuurders. Zou het een idee zijn om elke raad van bestuur aan te vullen met een leraar geschiedenis?

De goedbedoelde suikertaks, om ons burgers een paar kilootjes te laten afvallen, blijkt te zijn uitgepakt als een ordinaire belastingmaatregel om de staatskas te spekken. Het maakt niet uit of je cola met of zonder suiker koopt. Je betaalt gewoon 26 cent belasting per liter. Ook havermelk is 26 cent duurder, maar de heffing zit dan weer niet op chocolademelk en Fristy. Stel je voor, dan zouden de boeren boos kunnen worden. De hele operatie moet een kleine vierhonderd miljoen per jaar opleveren. Volgens Pieter Omtzigt is dat lang niet genoeg om alle plannen te betalen, die aan de formatietafel bedacht zijn. Bekaf en boos bovendien, is hij weggelopen. Hij is er klaar mee. Dries van Agt was er ook klaar mee. Hij stapte, samen met zijn lieve vrouw, uit het leven. Wat zou meneer pastoor daarvan vinden? Ik denk dat Dries het niet aan hem gevraagd heeft. Als rechtschapen katholiek is hij een paar jaar geleden al uit zijn CDA gestapt en ik vermoed dat hij toen ook meteen wat dogma’s van meneer pastoor overboord gekieperd heeft. Een paar radicale dierenvrienden vinden dat kinderen geen rondjes meer mogen draaien op de rug van een houten paard en al helemaal niet als het de rug van een olifant of giraf betreft. “Weg met de dieren in de draaimolen!” De musea hebben last van milieuvrienden die schilderijen besmeuren met soep of verf. De kermissen wacht deze zomer een ware beeldenstorm. Allemaal treurig nieuws dat afgelopen week tot mij kwam. En dan las ik ook nog dat koning Charles van Engeland kanker heeft. Het zit die man ook niet mee. Na heel lang wachten, smaakt hij dan eindelijk het genoegen van de kroon en dan krijgt hij dit. Is er dan helemaal geen vrolijk nieuws? Ja hoor. Suzanne Schulting doet dit weekend voor het eerst weer mee aan een wedstrijdje shorttrack en de krokussen steken hun kopjes al weer boven de grond. Weg met de winterdip. Op naar het voorjaar. Door de mildere winters blijken de voorjaarsbloemetjes ruim een maand eerder in bloei staan dan vijftig jaar geleden. Of is dat dan toch weer slecht nieuws?

Oma Schippers, de moeder van mijn moeder, was belangrijk in mijn kinderjaren. Ze woonde bij ons in de straat en paste daarom vaak op. Ze ging met mijn broer en mij eendjes voeren en ze breide truien voor ons, die heel erg kriebelde. Opa Schippers was er niet en het ging ook niet over hem. Er stond wel een foto bij ons op de kast. Hij poseert met twee kleuters naast hem en een baby op schoot. De twee jongetjes zijn mijn oudste neven. De baby is mijn oudere broer. Ik ken mijn opa Schippers alleen van die foto en wat spaarzame verhaaltjes. Hij schijnt geen makkelijke man geweest te zijn. Maar als er spelletjes gespeeld werden en de fles op tafel kwam, dan kon je met hem lachen. Hij is twee jaar voordat ik werd geboren, op achtenvijftigjarige leeftijd, overleden. Veel te jong natuurlijk. Mijn tweelingbroer, Dick, is naar hem vernoemd. Zo ging dat in die tijd. Mijn oudste broer, Kees, kreeg de naam van mijn vaders vader. De volgende zoon kreeg die van moeders kant. Bij mij waren de opa’s op. Geen probleem, ik ben tevreden met mijn naam. Dick had niet alleen de naam van zijn opa, hij bleek ook wel wat van zijn karakter te hebben meegekregen. Soms was hij onuitstaanbaar, maar je kon ook onbedaarlijk met hem lachen. Ik vrees dat hij ook wat van de genen van zijn opa geërfd  heeft, want ook veel te vroeg overleden. Mijn opa Dirk werd in 1960 begraven op begraafplaats Emaus in Vlaardingen, mijn tweelingbroer Dick in 2004 op begraafplaats Holy in dezelfde stad. Dick heeft inmiddels plaats moeten maken voor een nieuwe generatie doden. Mijn vergeten opa hebben ze al vierenzestig jaar met rust gelaten. Daar kwam ik dus pasgeleden achter, omdat een vriend mij attent maakte op een website waar je namen en graven op kan terugvinden. En nu heb ik een selfie kunnen maken met mijn opa, de naamgever van mijn tweelingbroer. Ik denk dat ik binnenkort zijn steentje maar eens ga schoonmaken en dan leg ik er een bloemetje bij. Ook namens mijn broer.

Vroeger was alles beter. In de winkel kon je gewoon met geld betalen. En als dat aan het einde van de maand op was, kocht je op de pof. Nog niet zo lang geleden sloot ik in de supermarkt aan in de rij van  de leukste kassière en genoot bij het inpakken nog even van haar glimlach. Kassières zijn er bijna niet meer en betalen doe je met je pinpas of telefoon. Totdat er een storing is bij de bank, dan ligt het hele land plat. Als je brommer er vroeger mee stopte, dan had je een vette bougie of een verstopt benzineslangetje. Makkelijk zat. De scootertjes van tegenwoordig hebben helemaal geen bougie meer en een printplaatje ontvetten helpt geen moer. Afgelopen week kreeg onze televisie wegtrekkers. Vroeger klom je dan even het dak op om de antenne een beetje recht te zetten. Probleem opgelost. Maar er staat geen antenne meer op het dak. Het internet haperde en dan hapert de televisie mee, net als de radio en de laptop, want geen internet, dan ook geen wifi. We raadpleegden het zelfhulpprogramma van KPN en na een paar dagen herstarten van het modem, kregen we dan toch het advies om een afspraak te maken met een servicemonteur. De vriendelijke meneer van KPN laste twee draadjes aan elkaar en klaar was Kees. De monteur was de deur nog niet uit of er kwam in de helft van ons huis geen stroom meer uit de stopcontacten. Dat was niet de schuld van Kees, maar van onze vijftien jaar oude vaatwasser. Die veroorzaakte kortsluiting waardoor de zekering eruit klapte. Paniek in de tent, dat begrijpt u. Geen vaatwasser, vlak voor het weekend. Wat nu? Vroeger wasten we gewoon af met een teiltje, een afdruiprek en een afwasborstel.

Oude mannen zeuren vaak dat vroeger altijd alles beter was. Zelf houd ik daar niet zo van. Ik ben blij dat ik een half jaartje geleden scheel begon te kijken en niet veertig jaar geleden, toen ik nog op mijn brommertje rond tufte. Ik vrees dat de dokters mij in die tijd niet zo snel van het ooglapje afgekregen hadden.

Oude mensen kijken vaak nog gewoon televisie. Niks Netflixen,  streamen of bingewatchen. Gewoon het kastje aanzetten en kijken. De consequentie van dit gedrag is dat je ook een boel reclames meepikt. Vroeger zag je dan van die jaloersmakend leuke gezinnetjes over het strand rennen, maar dat is tegenwoordig allemaal anders. Het Kruidvat vond een alleenstaande moeder met drie kinderen die moeite heeft om de touwtjes aan elkaar te knopen. Waar is die vader gebleven, denk ik dan. Is hij ervandoor met dat sletje van kantoor? En waarom betaalt hij zijn alimentatie niet gewoon op tijd, zodat zijn ex niet elk dubbeltje hoeft om te draaien. Bij Prijsvrij zie ik een vader met zijn dochter heerlijk vakantie vieren in een zonnig oord. De dochter heeft er echt zinin-in. Maar waar is mama? Zou ze lekker in de spa van het hotel zitten? Ik denk het niet, want ik heb vader en dochter al een paar keer op verschillende plekken gezien en mama is er nooit bij. Die vent is natuurlijk ook gewoon van zijn vrouw af. Misschien is zij wel bij hem weggelopen. Als ze de TV aanzet en ze ziet die Prijsvrij-reclame, dan ergert ze zich iedere keer kapot. O, o, wat een leuke vader. Nederland moest eens weten. In het echt is het een loezer die thuis geen reet uitvoerde en alleen maar liep te klagen. Ze is blij dat ze eindelijk van hem af is. De reclame van Prijsvrij wordt meestal gevolgd door zo’n man die op de veranda van zijn bungalow ligt weg te dromen totdat zijn twee kinderen langs komen rennen en hij met een glimlach constateert dat hij de juiste keuze gemaakt heeft door bij Roan zijn vakantie te boeken. Ook hier is moeder de vrouw weer in geen velden of wegen te bekennen. Aan de grijns van die vader te zien mist hij haar ook niet echt.

Zijn er dan helemaal geen leuke stelletjes meer in de TV-reclames? Ja hoor, maar die moeten dan wel met de traplift naar de slaapkamer en zelf koken lukt ook niet meer. Dat doet Rudolph van Uitgekookt.nl voor ze.

Vlaardingen is nou niet bepaald een stad om over op te scheppen. Je kunt er prima wonen hoor, we hebben een mooie schouwburg en zelfs een museum. Eén keer per jaar halen we de krant en soms ook het Achtuurjournaal. Dat is altijd in maart, als de Geuzenpenning wordt uitgereikt. Dan glim ik van trots: Vlaardingen is op televisie!

In 2016 kwam Vlaardingen in het nieuws, omdat er aan de lopende band auto’s in de fik gestoken werden. Ik haalde er het achtuurjournaal mee. Nee, ik was niet de pyromaan. Op de parkeerplaats waar de avond ervoor weer een auto uitbrandde, werd mij naar mijn mening gevraagd. Toen kon ik er op nationale televisie nog een grapje over maken.Verder hoor of zie je mijn stad niet zo vaak in de media. Ja, er staan wel eens files op de A20 of de A4, dan worden we op de radio genoemd, maar daar blijft het meestal bij.

De tijden zijn veranderd. Vlaardingen is de afgelopen weken regelmatig het onderwerp in het journaal en de actualiteitenrubrieken, maar de grap is er wel af, net als de trots. Als onze burgemeester aan een talkshowtafel mag aanschuiven, kruip ik in mijn schulp. In de zaterdagkrant van dit weekend worden drie pagina’s volgeschreven over het wel en vooral het wee van de stad. Het gaat over de explosies bij de voordeuren en natuurlijk over het mysterie van de loodgieter. Het zijn treiterbommetjes, bedoeld om te pesten en te intimideren. Tenminste, dat is de veronderstelling, want niemand weet waarom de voordeuren en ramen eruit geblazen worden. Ook de burgemeester tast nog in het duister. In de krant zegt hij dat “Vlaardingen gewoon deel uitmaakt van de grote stad. Rotterdam-Centrum, het Oude Westen, Delfshaven, Schiedam en Vlaardingen: eigenlijk hoort het bij elkaar.” Daar hoort dan blijkbaar dit soort ellende bij.

Valt er dan helemaal niets te lachen in Vlaardingen? Ja hoor. Als je bij de grote jongens hoort, dan stel je ook een “citymarketeer” aan. En die verzint dan een slogan om de stad op de kaart te zetten: Kom VlaarDingen Doen.

De politie vraagt erom, de brandweer en het ambulancepersoneel ook. De plastisch chirurgen willen het, de oogartsen willen het en de burgemeesters willen het ook, net als alle honden- en poezenbaasjes. Een vuurwerkverbod rondom de jaarwisseling. Gewoon een landelijk verbod op de verkoop en het gebruik van vuurwerk. Het is de wens van heel veel Nederlanders. Loop je met een rotje of een vuurpijl op straat, dan krijg je een bekeuring. Het maakt niet uit of het een piraatje is of een cobra, je gaat op de bon. Elk jaar vertelt de nieuwslezer dat er iemand is overleden door een ongeluk met zwaar vuurwerk en dat er weer handen en ogen weggeslagen zijn. Op Nieuwjaarsdag staan de dames en heren politici in de rij om schande te spreken van het geweld tegen politie en hulpverleners. Maar als de baas van de Amsterdamse politie vraagt om zijn mensen een beetje te helpen met een vuurwerkverbod, dan geven ze in Den Haag niet thuis. Minister van Justitie, Dilan Yesilgöz, vindt dat ze ook rekening moet houden met de mensen die zich bij het afsteken van het vuurwerk wel aan de regels houden. En onze nieuwe grote leider, Geert Wilders, weet te melden dat er harder moet worden opgetreden tegen het “tuig” dat verantwoordelijk is voor aanvallen op agenten en hulpverleners. Dat is lekker lullen, denk ik dan, vanuit je werkkamertje in Den Haag. Luister dan ook naar het advies van die agenten en hulpverleners. Echte leiders nemen beslissingen, ook lastige. Zelfs als je eigen achterban het er misschien niet mee eens is. Jammer dan. Maar zo werkt het dus blijkbaar niet. Met daadkracht en leiderschap redt je het niet in onze democratie. Kom je beetje lekker uit je woorden en doe je het tijdens verkiezingsdebatten goed, dan is de kans op een baantje in de Tweede Kamer of de regering het grootst. En daarna is het zaak dat je gaat werken aan je herverkiezing. Het landsbelang lijkt op de tweede plaats te komen. Ik denk dat ik dit Praatje maar bewaar, dan kan ik het volgend jaar nog een keer gebruiken.

Op 1 januari 2023 vertelde ik u dat ik een beetje verdrietig was, omdat ik op het journaal hoorde dat Margriet Eshuijs was overleden. In de laatste week van dit jaar, kwam Margriet weer even voorbij in het programma Top2000 a gogo. Ik ben fan van Margriet. Daarom staan er zes CD-tjes van haar in mijn kast. Op één ervan, uit 1993, staat het nummer “God is asleep”. Een prachtig nummer over een naar onderwerp. Margriet zingt over de kranten die vol staan met verhalen over oorlog, geweld en hongersnood en er is niemand die er een oplossing voor heeft. Dertig jaar geleden luisterde ik naar dit liedje en vandaag doe ik het weer. Het klinkt nog even mooi en het is nog even actueel. De krantenkoppen zijn nog hetzelfde, alleen de namen zijn anders. Het lijkt wel of we geen meter opgeschoten zijn. Het refrein gaat al volgt:

Cause God is asleep, Leaving this world to our trust. God is asleep. And he has no time for us.

Met andere woorden: Als we er nog iets van willen maken, zullen we toch echt zelf aan de slag moeten. En zo is het volgens mij maar net. Maar, eerlijk is eerlijk, zolang er halvegaren als Vladimir Poetin, Kim Jong-un en Bashar al-Assad op deze aardkloot rondlopen gaan wij, eenvoudige stervelingen, die oorlogen niet oplossen. Volgens sommigen hoort Benjamin Netanyahu trouwens ook in dit rijtje. Voor mij is het inmiddels veel te ingewikkeld om daar iets van te vinden.

Misschien moeten we het komende jaar maar gewoon in ons eigen kleine wereldje beginnen. Onze ruzietjes bijleggen en een beetje naar elkaar omkijken. “Wees lief voor elkaar” gaf wijlen burgemeester Eberhard van der Laan ons mee. Het klinkt allemaal soft en het zijn clichés, maar laten we het toch maar doen. Wie weet helpt het een beetje.

Buiten is het donker en zeiknat. Het houdt maar niet op met regenen. Het is Kerstavond. Binnen begint het ook vochtig te worden. Dat is de schuld van Robert ten Brink. Hij moet weer zo nodig mensen bij elkaar brengen die ontzettend van elkaar houden en elkaar al heel lang niet hebben gezien. Ik weet niet hoe dat bij u is, maar als die mensen elkaar dan in de armen vallen, dan hou ik het dus niet droog. Het was trouwens deze week sowieso raak. Ik zag op televisie een paar keer het Glazen Huis voorbij komen. Ze zamelen daar geld in voor onderzoek naar de ziekte ALS. Er kwamen mensen aan het woord die aan deze ziekte lijden. Ik kan er niet tegen. Mijn ogen worden nat en ik krijg een dikke strot. Er blijft helemaal niets meer over van die stoere sterke kerel die ik zo graag wil zijn. Maar voor de rest gaat het goed hoor. Dank u.

En dan heb je ook nog al die kerstreclames. Albert Heijn trok alle clichés uit de kast. De oude bokstrainer die met Kerst zielig en alleen thuis zit. Maar dan wordt hij verrast door zijn pupillen en kan hij na lange tijd zijn dochter weer in de armen sluiten. Een tranentrekker, zeker, maar ik vind het te makkelijk. Kruidvat probeert het met een inzamelactie voor de armen en Lidl heeft een raar verhaaltje verzonnen over een gezinnetje met een lompe hond. Ik heb er geen traan om gelaten. Nee, dan die van de Aldi. De supermarkt en breekt een zoet filmpje abrupt af, om door te gaan met keiharde aanbiedingen. Dat is tenslotte waarvoor zij op aarde zijn. Goed! Maar, wat mij betreft gaat de Gouden Loeki naar Prijsdiscounter. Een gezinnetje viert kerst. Het lieve dochtertje mist haar opa heel erg. Als haar vader haar uitlegt dat opa nu rust heeft en op een betere plek is, komt opa in beeld. Hij ligt vredig met zijn ogen dicht. En dan krijgt hij ineens een enorme ananas-cocktail aangereikt en blijkt hij op een zonnig strand in een hangmat te liggen. Nou, dan springen de tranen in mijn ogen, van de pret.

Afgelopen vrijdag was een feestelijke dag in Breda. In de coffeeshop kon voor het eerst legaal geteelde wiet gekocht worden. En onze minister van Volksgezondheid, Ernst Kuipers, luisterde deze heugelijke dag op met zijn aanwezigheid. Waarom was de minister van Volksgezondheid daar? Ik heb nog nooit een jointje gerookt, maar gezond kan het toch niet zijn? In de trein zie ik mijn medereizigers er wel eens eentje bouwen. Daar gebruiken ze dezelfde sigaretten voor die je niet meer mag roken in cafés, restaurants en op stations. Dat is niet voor niets. Dat is omdat het de gezondheid nogal schaadt. Het NOS journaal laat een paar gebruikers van de legaal geteelde wiet aan het woord. Ze zitten tevreden te roken in de coffeeshop. Prima wiet, vinden ze allemaal. Maar waarom mag je in een coffeeshop wel roken en in een café niet? Ik snap het niet.

Waarom was de minister van Financiën niet aanwezig in Breda? Ik neem toch aan dat er op legale wiet gewoon btw en accijns geheven gaat worden. Daar zou mevrouw Kaag toch blij mee moeten zijn.  Begrijp mij niet verkeerd. Als je vindt dat je een jointje mag roken en dat het verkocht mag worden in een coffeeshop, dan moet je als coffeeshopbaas het spul ook legaal kunnen inkopen. Prima dus, die legalisering van de teelt. Maar waarom is de minister van Justitie dan niet aanwezig? Het idee is toch om de onderwereld een loer te draaien? Als de wiet gewoon door normale akkerbouwers geteeld gaat worden is er voor de zware jongens weinig eer meer aan te behalen en wordt het misschien een stukje gezelliger in ons kleine kikkerlandje. Reden voor een feestje. Maar Sigrid Kaag liet verstek gaan, net als haar collega Dilan Yesilgöz. Ik denk dat Ernst Kuipers zijn vinger opgestoken heeft, toen het in de ministerraad ter sprake kwam. Hij zal teruggedacht hebben aan zijn studententijd en het zou mij niet verbazen als hij vrijdag zelf ook nog even aan zo’n fijne legale joint gelurkt heeft. Toen de camera van de NOS uit was, uiteraard.