Praatjes

Een paar weken geleden kwamen de scholieren van het LAKS met tips om de Nederlandse taal een beetje aan te passen. Zo zouden docenten de klas niet meer mogen aanspreken met “jongens en meisjes” en mocht je ook niet meer “blijven zitten”. Het zou zomaar eens kwetsend kunnen overkomen. En de jongelui vinden ook dat we af moeten van het benoemen van excellente scholen. Het predicaat “Excellente School” is dik tien jaar geleden ingevoerd om scholen te stimuleren hun stinkende best te doen, maar je zal maar net op een school zitten die het predicaat niet heeft. Dat is toch zielig. Dat vindt onze minister Wiersma nu ook en dus schaft hij het weer af. Diezelfde minister is hartstikke ambitieus en wil altijd de beste zijn. En dus eist hij topprestaties van zijn ambtenaren. Is het resultaat niet naar meneer zijn zin, dan scheldt hij ze helemaal verrot. Een beetje zoals Matthijs van Nieuwkerk dat ook altijd deed. Maar ja… dat is zielig. Minister Wiersma heeft nu publiekelijk zijn excuses aangeboden. Weet u wat ook zielig is? Vluchtelingen die buiten moeten slapen. Daarom is staatssecretaris Van der Burg alleen maar bezig met het zoeken van opvanglocaties voor deze mensen. En dan wil de gemeente Heumen noodwoningen en -tenten plaatsen voor maar liefst 800 vluchtelingen, blijken er op die plek een paar dassen te zitten. En dus moeten de vluchtelingen nog even wachten, want het is zielig voor die beesten als ze hun burcht zomaar uitgejaagd worden. Dassen worden beschermd in Nederland. Dit in tegenstelling tot treinreizigers. Die moeten een tijdje met de bus of omreizen als de rails dreigt te verzakken door het werk van de familie Das. Ik vind dat zielig voor al die treinreizigers. Koeien in een stal zijn zielig en buiten in de wei produceren ze teveel stikstof. Dat is dan weer sneu voor de natuurvrienden. Schapen zijn zielig, omdat ze de strot afgebeten worden door wolven, omdat die weer zielig zijn en dus beschermd moeten worden. Bevers zijn ook zielig, want die waren er een tijdje geleden bijna niet meer en daarom mogen ze nu onze dijken ondergraven. Wel zielig voor die mensen die erachter wonen. Als we niet oppassen, dan worden we een heel zielig landje.

Mijn zoon stoot mij aan. “Dat is toch die gozer van de Bataclan?” “Ja verrek, dat is hem. Hij houdt ook van goede muziek.”

“Krijg nou wat, daar heb je hem weer.”

Een jaar of vier geleden kwamen mijn zoon en ik twee keer vlak achter elkaar Ferry Zandvliet tegen bij concerten in Zoetermeer en Tilburg. Hij was een paar keer op televisie geweest, vandaar dat we hem herkenden.

Voor vrijdag 13 november 2015 was Ferry nog nooit op televisie geweest. Hij was met drie vrienden in Parijs bij een concert van de rockband Eagles of Death Metal. Mijn zoon en ik bezochten diezelfde avond ook een rockconcert, maar dan iets dichter bij huis. Wij stonden in concertzaal De Boerderij. Anneke van Giersbergen speelde met haar band. Als we naar huis rijden, zet ik een CD-tje op om nog een beetje in de stemming te blijven. Een kleine vijfhonderd kilometer verderop is Ferry zojuist aan de dood ontsnapt. Drie terroristen hebben hun Kalasjnikovs leeggeschoten in de Bataclan. Negenentachtig mensen overleven het niet. Het verandert het leven van Ferry Zandvliet. Nogal logisch.

Afgelopen vrijdag was ik weer eens in een concertzaal, een heel kleintje dit keer. De Kroepoekfabriek in Vlaardingen. En Ferry was er ook. Hij stond deze keer niet in de zaal, maar op het podium, samen met een band van een zes jonge gasten en een zangeres. Sjonge, wat kan die griet zingen! Ferry vertelt over zijn leven van voor en na de aanslag. Tussen de verhalen door speelt de band zijn favoriete muziek. Nummers van Queens of the Stone Age, Kate Bush en Iron Maiden.  Voor de avond in de Bataclan was Ferry vaak boos op alles en iedereen. Hij was een ouwe zeikerd. Inmiddels is hij bevriend met de vader van één van de aanslagplegers en is hij veranderd in een gelukkig en dankbaar mens. Van nature heb ik ook de neiging om nogal te zeiken, dat hoef ik u niet te vertellen. Na afloop heb ik daarom het boek van Ferry gekocht (Souvenirs, Beter na Bataclan). Je bent tenslotte nooit te oud om te leren.

In tweeëneenhalf uur brengt de Thalys mijn vrouw en mij naar hartje Parijs. De stad van de romantiek. Nog dezelfde avond staat een tochtje over de Seine op het programma. De reisorganisatie heeft ons lekker gemaakt met mooie plaatjes en een glaasje wijn aan boord. Afvaart, onder de Eifeltoren. Kan het nog beter? Om negen uur in de avond is het fris, dus staan we vooraan in de rij bij het inschepen, zodat we niet op het open bovendek hoeven te zitten. Het plan lukt. We zitten lekker achter glas, op keiharde terrasstoeltjes. Na een minuut of twintig besluit ik op zoek te gaan naar het drankje dat ons beloofd is. Ik bleek het niet helemaal goed begrepen te hebben. Je moet het drankje zelf halen bij het barretje, vanwaar één meneer het hele schip van consumpties moet voorzien. Vermoedelijk ben ik aan de verkeerde kant van de rij aangesloten, want na tien minuten loop ik alweer terug naar mijn plaats met een blikje cola zonder rietje en rood wijntje in een plastic glas. Gratis, dat wel. Uit de luidspreker boven ons hoofd klinken geen romantische Franse chansons maar keiharde Amerikaanse funk en soul. Naast ons een Belgisch echtpaar met een veel te bijdehand zoontje. Hij legt zijn ouders uit wat hij allemaal ziet en probeert daarbij boven de muziek uit te komen. Het lukt hem. Als we de oevers van de Seine weer opstappen, constateren mijn vrouw en ik dat de romantiek een beetje tegen viel.

In mijn lange leven ben ik drie keer eerder in Parijs geweest. Alle keren heb ik voor de Moulin Rouge gestaan en besloten geen kaartje te kopen. Deze keer moest het er dan eindelijk eens van komen. Helaas bleek een week voor vertrek dat geen kaartje meer te krijgen was. Het alternatief werd de Crazy Horse. Met alle egards worden we ontvangen. We hebben een mooi plekje op een tweepersoons bankje met een tafeltje. “Doet u maar een rood wijntje, we zijn er nu toch.” De show wordt aan elkaar gepraat en gezongen door een zwierig type uit het betere amateurtoneel. Ik weet niet wat het is, maar echt romantisch wil deze avond ook al niet worden. Ik vrees dat het mijn zuinige calvinistische inborst is die mij in de weg zit. Honderdvijftien euro per persoon en twintig euro voor een glaasje wijn, vind ik veel voor anderhalf uur kijken naar playbackende meisjes met blote tietjes.

Wat mijn vrouw en ik verder nog gedaan hebben, ga ik u niet vertellen, maar het waren vier fantastische dagen.

Moeten we het nog hebben over de tenenkrommende vertoning van afgelopen week in Den Haag? Twee weken geleden hoorden we de politiek leiders in koor vertellen dat ze het signaal van de kiezer hadden begrepen. “Den Haag is te veel met zichzelf bezig en dat moet anders.” Het resultaat van dit inzicht is, dat onze regering even helemaal niets doet, om zo de val van het kabinet nog wat uit te stellen. Het maakt mij bloedchagrijnig, maar ik zal u er niet mee lastigvallen.

Praatjes over pies en poep zijn meestal grappiger dan over politieke kwesties. Maar niet altijd. Toen ik vrijdagavond de fietsenstalling uitreed, stond een man in de hoek tegen de glazen pui te plassen. Hij was waarschijnlijk vanuit Oost Europa naar Nederland gekomen om hier wat centen te verdienen. De volgende ochtend word ik in Amsterdam geconfronteerd met een man die aan het proberen is de Munttoren omver te piesen. Gelukkig regent het, dat maakt het ontbreken van een stortbak wat minder erg. Op zondagochtend moet ik op station Schiedam een klein stukje omlopen, omdat een man van zijn zondagsrust geniet op het betonnen trapje naar de stationshal. Hij ligt nog heerlijk te slapen onder een dekentje. De man heeft zich behoorlijk vergist. Misschien heeft zijn vrouw hem nog proberen tegen te houden, maar hij ging toch. Ze zouden het beter krijgen, want hij ging geld verdienen in het rijke Westen. Al die mannen zijn hier met een missie en ze gaan ook niet zomaar weer terug naar hun familie in Oost Europa of Afrika. Ze zijn op zoek naar geluk, maar zullen het waarschijnlijk nooit vinden. Ze slapen op bankjes of trappen in het station en plassen in de openlucht. Het is een treurig bestaan en ik realiseer mij nog maar weer eens dat het een voorrecht is om in de zeikregen naar mijn werk te mogen fietsen.

Wat een gedoe toch weer met die klok. Het is elk jaar hetzelfde liedje. Zomertijd! Je kan de klok wel vooruit zetten, maar daarmee is het nog geen zomer. Sterker nog, het lijkt wel herfst. Waarom moet dat nou zo nodig? Er zijn nogal wat mensen die gewoon op zondag moeten werken. Die lopen de hele dag geeuwend rond, want je mist toch een uurtje. De faunabeheerders waarschuwen voor veel meer aanrijdingen met reeën. Die beesten steken af en toe de weg over en houden daarbij blijkbaar rekening met de verkeersdrukte. Die komt nu ineens een uur eerder op gang en daar waren ze nog niet van op de hoogte. Ze hebben namelijk geen klok. Ze moeten het doen met het zonnetje dat opkomt en weer onder gaat. En wat te denken van die arme moslimbroeders en -zusters. Zij zijn net begonnen met de ramadan. Met die zomertijd blijft het een uur langer licht. Dat betekent een uur langer honger lijden. In Libanon bedacht de regering op het laatste moment dat het daarom beter was om de zomertijd nog een maandje uit te stellen. Iedereen in de war! Het Christelijke deel van de natie pikt dat niet en zet de klok dus gewoon wel vooruit. Kortom, chaos. Maar dat was het daar toch al. De wetenschap vertelt ons dat al dat wisselen van tijd niet goed is voor je gezondheid. Je bioritme raakt in de war. In Europa besloten ze in 2019 dat we er maar mee moesten stoppen, maar vervolgens werden de dames en heren het er niet over eens welke tijd we nou aan moesten houden, de zomer- of de wintertijd. En dus dronken ze een glas, deden een plas en bleef alles zoals het was.

Ik heb mijn rondje langs klokken en wekkers gemaakt. De horloges staan weer goed. Het klokje in de auto hoef ik niet te verzetten. Als ultieme daad van verzet heb ik dat vorig jaar oktober op zomertijd laten staan. Het zou ook gemakzucht geweest kunnen zijn.

Kent u dat? Zo’n deuntje dat de hele dag in je hoofd blijft zitten. Dat noemen ze een oorwurm. Afgelopen vrijdag was ik bij een concert van Focus, de band van Thijs van Leer. Thijs en zijn maat Pierre van der Linden zijn de mannen van het eerste uur en al aardig op leeftijd. Ze zijn de zeventig ruim gepasseerd. Tegen middernacht verlaat ik met een met een gelukzalig gevoel het concertzaaltje. Mijn oren piepen nog net niet en er zit ook geen oorwurm in. Maar er zit mij wel iets anders dwars: De cijfers van het Centraal Bureau voor Statistiek. Ik krijg ze maar niet uit mijn hoofd. Het stond in alle kranten: 75-plussers zijn seksueel veel actiever dan een paar jaar geleden. Ik kan er niets aan doen, het zal mijn vulgaire geest zijn, maar ik zie dikke Thijs ineens met een overjarige groupie in zijn kleedkamer zitten. Het is een akelig beeld. De vrouw vraagt of ze de fluit van Thijs eens mag vasthouden en ze schateren het beide uit. Pierre heeft indruk gemaakt met een drumsolo van bijna tien minuten. Hij is dan wel drie jaar ouder dan de grote leider, maar nog een stuk vitaler. “Stop, stop” roep ik mijzelf tot de orde. Ik wil het niet weten. Het was een topavond en dat wil ik zo houden.

Aan het begin van de week zag ik onze minister president bij Vandaag Inside een ultieme poging doen om stemmen te winnen. Hij had zich goed voorbereid. Natuurlijk vroeg de vierenzeventigjarige Johan Derksen naar het seksleven van Mark. Ja hoor, Mark had het wel eens gedaan, vertelde hij openhartig. Vervolgens merkte hij gevat op, dat mensen die het doen er meestal niet over praten en mensen die er veel over praten het meestal niet doen. Johan beaamde deze stelling. Hij praat er best veel over. Johan blijkt de uitzondering te zijn die de regel van het CBS bevestigt. Gelukkig maar, want ik kijk graag naar het programma. Ik hoop dat het CBS snel met nieuwe cijfers komt, over inflatie of werkloosheid of zoiets.

Het zijn sterke benen die de weelde kunnen dragen, leerde mijn vader mij. Grensoverschrijdend gedrag ligt op de loer als je lekker gaat op de maatschappelijke ladder. Het is vooral het mannelijke deel van de bevolking dat zich bij het verwerven van enig aanzien apart gaat gedragen. Zelf voelen de heren zich sterk en onaantastbaar, maar als je een paar sportjes lager op de ladder staat, zie je zwakke knieën. Neem de royals. Alles wat maar een drupje blauw bloed heeft neukt er vooral buiten de deur stevig op los. De koningen en prinsen zien het probleem niet, maar in de gewone-mensen-wereld is het toch een beetje gek. Een kleine twintig jaar geleden dacht oud minister president Ruud Lubbers dat hij inmiddels zoveel bereikt had, dat hij ook wel met zijn handen aan de billen van de dames mocht zitten. Sinds een paar dagen weten we, dat in diezelfde periode Tom Egbers een scheve schaats reed. Tom Egbers! Mister beschaving himself! Over schaatsen gesproken. Lang geleden deed Mart Smeets daar verslag van op televisie. Na een succesvol ritje van de achttienjarige Ria Visser, dook Mart met de medaillewinnares de koffer in. Mart vond en vindt dat niet raar. Als je de namen van Ali B, Marco Borsato en Marc Overmars noemt, denk je tegenwoordig niet als eerste aan hun prestaties als zanger of manager. In Haagse kringen staat onze premier bekend om zijn woede-uitbarstingen. Tot nu toe komt hij ermee weg, want Mark komt overal mee weg. Dat gold ook heel lang voor Matthijs van Nieuwkerk. Hij lijdt aan hetzelfde syndroom. Matthijs was de keizer van de vaderlandse televisie en dus onaantastbaar. Maar tijden veranderen. Een half jaar geleden is hij met donderend geraas van zijn troon gestort. Wat is dat toch met die mannen van statuur? Zou het aan het geslacht liggen of is het de plaats op de ladder? Als je het mij vraag is het dat laatste, maar ja… Ik ben een man en kijk alleen maar af en toe een beetje jaloers naar boven.

Zoeken is niet mijn sterkste kant. En dan bedoel ik zoeken in de ruimste zin van het woord. Over twee weken ga ik naar de stembus, maar waar heb ik die stempas nou gelegd? “Kijk even in de la”, zal mijn vrouw adviseren. “Daar heb ik al gekeken. Ik kan hem niet vinden.” Mijn vrouw zal de la opentrekken en de stempas binnen enkele seconden, met een glimlach aan mij overhandigen.

Stapte je een jaar of twintig geleden bij mij in de auto, dan wist je zeker dat je wat van de omgeving ging zien. De ANWB wegenkaart en het Shell stratenboek brachten wat verlichting, maar een ritje bij mij in de auto duurde toch meestal twee keer zo lang als bij een doorsnee burger. De digitale techniek van Tomtom heeft het zoeken van de weg inmiddels van mij overgenomen.

Over digitale techniek gesproken. Het zoeken op de website van de Vriendenloterij blijkt een loterij zonder prijzen. In december brachten mijn vrouw en ik een bezoek aan het Rijksmuseum. We werden opgevangen door een aantrekkelijke jonge dame die mij volledig inpakte met haar charmes. Voor ik het wist speelden  mijn vrouw en ik mee met een tweede lot. We mochten een cadeautje uitzoeken in de museumwinkel en de eerste keer speelden we gratis mee. Daarna kon ik mij met één klik weer afmelden, verzekerde het aardige loterijmeisje mij. Afgelopen week ging ik op zoek naar die ene klik. Na een kwartier zoeken op de website had ik de ultieme klik nog steeds niet gevonden. Gelukkig vond ik een ouderwets telefoonnummer. Slechts tien minuten duurde het wachtmelodietje. De vriendelijke dame aan de telefoon ging meteen op zoek naar mijn zwakke plek. “U mag in april gratis meespelen”. Vervolgens vroeg ze wat ik met vijfentwintigduizend euro zou doen. Terwijl mijn irritatie toenam, deed de dame verwoede pogingen om mij van mijn domme besluit af te houden. Uiteindelijk gaf ze toe en spelen wij weer gewoon met één lot mee in de vriendenloterij.

Bij mijn volgende bezoek aan een museum, zoek ik een ingang zonder leuke loterijmeisjes.  

Dat je de hele dag op je telefoon het nieuws zit te volgen en het maar niet komt. En dan een maand later is het dan toch zover. Breaking news: “Verdachte Lucky (49) van fatale schietpartij Zwijndrecht aangehouden.” Na een tip van een oplettende burger is de moordverdachte op zaterdag 25 februari om 12:30 uur in Schiedam aangehouden.

Op zaterdagochtend 28 januari rij ik de fietsenstalling van station Schiedam Centrum binnen. Bij de ingang staat een man naast zijn fiets een sigaretje te roken. Hij heeft een donkere jas aan en zijn capuchon op. Ik kijk ik hem recht in zijn gezicht. Ik ken die kerel. Als ik mijn fiets op slot zet, valt het kwartje. Wachtend op de trein check ik op mijn telefoon de nieuwssites en de website van de politie. “De tip die leidt naar de aanhouding, wordt beloond met €30.000,==.” Om tien voor elf stap ik in de trein en vul het formulier in om de politie op de hoogte te brengen. Op weg naar Amsterdam fantaseer ik wat je allemaal met €30.000,== kan doen. De rest van de dag wacht ik op een telefoontje van de politie. Het komt niet. Een beetje nerveus kijk ik die avond naar het journaal, maar geen woord over de moord in Zwijndrecht, laat staan over een spectaculaire aanhouding in Schiedam. Misschien zaten ze op het bureau in Schiedam net aan de koffie, toen de melding binnenkwam? “Dat is die gast van die Praatjes”, wist één van de dienders te vertellen. “Die man heeft een rijke fantasie.” Het recherchewerk gaat ondertussen door en precies vier weken later, rond dezelfde tijd, komt er weer een melding binnen van een oplettende burger. De verdachte is gesignaleerd in Schiedam, niet zo heel ver bij het station vandaan.

Jeroen Overbeek opent die avond het Achtuur Journaal met het bericht dat Lucky, de verdachte van de moord in Zwijndrecht, in Schiedam is gearresteerd. Heel even flitst er dertig duizend euro door mijn hoofd. Jammer joh, denk ik er meteen achteraan. De volgende keer niet meer rond koffietijd melden.

Het lijkt als de dag van gisteren, maar toch is het al weer vijftig jaar geleden dat we de film Turks Fruit in de bioscoop zagen. Schaamteloos liepen Rutger Hauer en Monique van de Ven in hun blootje over het witte doek. Er zal best wat kritiek geweest zijn vanuit orthodox christelijke hoek, maar het gros van Nederland vond het prachtig. De PSP toonde op haar verkiezingsposter een blote dame in een weiland en op de stranden lagen jonge en oude vrouwen topless te zonnen. Niemand vond dat raar. Op televisie zagen we stoere mannen een sigaretje opsteken en de juffrouw van Fa nam een frisse duik in de zee. Wij, mannen, genoten van haar limoentjes. Inmiddels is alles anders. Sigaretten op televisie zijn verboden, blote vrouwenborsten zijn taboe en na een wedstrijdje voetbal houden de jongens en mannen hun onderbroek aan tijdens het douchen. De verpreutsing heeft de afgelopen jaren genadeloos toegeslagen. We zijn inmiddels als de dood voor bloot. Tijden zijn veranderd. De vrouw als lustobject kan echt niet meer, dat is logisch. De verschillen tussen mannen en vrouwen worden weggepoetst. Stewards in het vliegtuig dragen een kokerrok en wc’s worden genderneutraal. Maar toen deze week de Linda bij ons op de deurmat plofte, bleek het allemaal toch weer net iets anders in elkaar te steken. Ik had al zo’n flauw vermoeden. Er is wel degelijk een enorm verschil tussen mannen en vrouwen. De Linda constateert een orgasmekloof. Uit onderzoek blijkt dat 92 procent van de mannen klaarkomt bij penetratieseks en maar 30 procent van de vrouwen. Er is nog veel werk aan de winkel. De kloof moet gedicht worden. En dus een themanummer over pret in bed. Ook bij Eva Jinek aan tafel wordt het onderwerp behandeld. Joy Delima vertelt openhartig over haar zoektocht naar seksueel genot. Totaal in de war zit ik ernaar te kijken. Ik ben bang dat ik de tijd niet meer kan bijhouden. Mannen in een jurk en met z’n allen naar dezelfde wc. Geen borsten en piemels op TV en sociale media, maar wel tips en tricks voor een prettig orgasme. Het zijn verwarrende tijden.