Praatjes

Roon heeft even geen Praatjes meer. Daarom op deze plek voorlopig het Plaatje van hem dat afgelopen week in het Vlaardings Nieuwsblad gepubliceerd is.

Roon heeft even geen Praatjes meer. Daarom op deze plek voorlopig het Plaatje van hem dat afgelopen week in het Vlaardings Nieuwsblad gepubliceerd is.

Roon heeft even geen Praatjes meer. Daarom op deze plek voorlopig het Plaatje van hem dat afgelopen week in het Vlaardings Nieuwsblad gepubliceerd is.

Roon heeft even geen Praatjes meer. Daarom op deze plek voorlopig het Plaatje van hem dat afgelopen week in het Vlaardings Nieuwsblad gepubliceerd is.

“Nee hè, niet weer over voetbal. En dat verhaal van Donald Trump kennen we nu ook wel.” Maar waar moet ik het dan met u over hebben? Dat Rob Jetten, Dilan Yesilgös en Henri Bontebal het zo goed met elkaar kunnen vinden en dat dat hoopvol is? Het moet nog maar blijken of zo’n minderheidskabinet een goed idee is. Na de zomervakantie wordt misschien duidelijk of we met deze Deense variant van regeren overweg kunnen. Over het weer heb ik u drie weken geleden mijn mening al gegeven en de Olympische Winterspelen beginnen volgende week pas. Dat levert vast verhalen op, maar daar heb ik nu niets aan. Die driehonderdvijftig woorden moeten op papier en dat lukt niet met verhalen die nog gemaakt moeten worden. Ik kan u lastigvallen met treinen die overvol zijn in de spits of gewoon niet rijden, maar daar wordt niemand vrolijk van. En dat is nou juist wat we nodig hebben. Een beetje vrolijkheid. Een beetje energie om februari door te komen. Daarna wordt het vanzelf beter. ’s Morgens zal het dan al weer licht zijn als we de deur uitgaan. De sneeuwklokjes en krokussen prikken over een paar weken door het gras. Langzaam maar zeker zal het voorjaar zich aankondigen. Daar knapt iedereen van op. Maar zover is het nog niet. En ondertussen zit ik nog maar net aan de tweehonderdtwintig woorden. Nog honderddertig te gaan. Waarom doe ik dit eigenlijk? “Als er niets te melden is, hoef je dat toch niet op te schrijven? Wie doe je daar in hemelsnaam een plezier mee?” U heeft gelijk. Het is zinloos. Misschien moet ik er maar eens een tijdje mee stoppen. Gewoon elke week een tekeningetje maken voor de krant en verder geen gedoe. Wachten totdat het voorjaar wordt. Hopelijk zijn er dan weer leuke verhalen te vertellen. En zo niet, dan niet.

Dit zijn driehonderd woorden. Die laatste vijftig houdt u van mij tegoed. Wanneer? Geen idee. Ik geef wel een seintje als het zover is.     

Er was ook deze week weer geen ontkomen aan. Donald Trump domineerde met zijn maffe gedrag alle media. Maar onze eigen aandachtstrekker lukte het toch om er tussendoor te fietsen. Onbedoeld werd Geert Wilders afgelopen week onderwerp van gesprek aan de talkshowtafels. Er liepen maar liefst zeven fractieleden bij hem weg, omdat hij elke vorm van inspraak en democratie in zijn partij blijft weigeren. De PVV is Geert Wilders en Geert Wilders is de PVV. Bij het politieke pensioen van Geert houdt de partij op te bestaan. Heel lang zal dat niet meer duren, denk ik. Ik vraag mij af hoe Geert dan naast zijn vrouw op de bank zal zitten. Een beetje opgelucht misschien. Even geen bewakers om zich heen. Hij hoeft zich ook niet meer druk te maken over zijn kapsel. Als zijn poes spinnend op zijn schoot zit, zal zijn vrouw hem vragen wat hij nou in al die jaren heeft bereikt voor Nederland. Het is een serieuze vraag, want ze weet het gewoon niet. “Meer dan twintig jaar heb ik je nauwelijks gezien, omdat je zo druk was met die partij van jou. Zien we daar straks nog iets van terug in de geschiedenisboeken? Is er een wet naar jou vernoemd? Er is een nacht van Schmelzer en van Wiegel. Is er ook een nacht van Wilders?” Geert moet even nadenken. “Het is allemaal de schuld van de elite, van de asielzoekers en van de Marokkanen. Automatisch grijpt hij naar zijn telefoon en opent zijn account op X. “Nee, Geert. Niet nu. Het is klaar. Stop met dat getwitter. Ik vraag je gewoon wat.”

“Ik heb verkiezingen gewonnen en daarmee twee kabinetten mogelijk gemaakt.”

“Dat is waar lieve Geert, maar nog voordat ze iets konden bereiken, heb je ze alweer opgeblazen.”

“Ik heb het woord kopvoddentaks uitgevonden en een Polenmeldpunt opgericht. In de Tweede Kamer heb ik vaak de lachers op mijn hand gekregen en nog veel vaker mijn tegenstanders in de gordijnen gejaagd.”

“Hou maar op. Zullen we dit weekend naar mijn familie in Hongarije gaan? Daar hebben ze een echte leider.  

Er zijn de afgelopen jaren momenten geweest dat ik niet zo trots was op de stad waar ik geboren en getogen ben. Je hoeft de woorden loodgieter en pleegmeisje maar te noemen en u weet waarom. Als het over Bassie en Adriaan gaat, dan is het ineens een heel ander verhaal. Dan vertel ik aan iedereen die het maar horen wil dat de clown en de acrobaat uit Vlaardingen komen. Meteen daarachteraan komt dan altijd de anekdote dat ze in één van hun series zelfs boodschappen doen in de buurtsuper van mijn ouders. Ook een mooi verhaal is dat van Wim Kerkhof. “Wim wie?” hoor ik u denken. Wim Kerkhof. Hij is de frontman van the Amazing Stroopwafels. U weet nog niet over wie ik het heb? Het nummer Oude Maasweg stond afgelopen jaar op 189 in de Top2000. Als u in de zomer naar Radio Tour de France luistert, dan heeft u het nummer Ik ga naar Frankrijk vast wel eens voorbij horen komen. Nou, dat zijn dus hitjes van the Amazing Stroopwafels. Toen mijn vader figureerde in de serie van Bassie en Adriaan, deed Wim ook regelmatig boodschappen bij de NIDO. Hij woonde een paar straten bij ons vandaan. En het verhaal wordt nog mooier als ik u vertel dat wij alle twee bij Ter Meulen begonnen zijn. Wim buiten en ik binnen. Toen ik mijn eerste baantje kreeg bij het warenhuis in het centrum van Rotterdam, speelde Wim met zijn Amazing Stroopwafels daar regelmatig voor de deur. In 1989 vond de directie van het warenhuis dat Wim en zijn muzikale makkers een mooie gedenktegel verdienden voor de tien jaar vrolijkheid die ze het winkelend publiek gebracht hadden. De tegel werd na drie weken gestolen. Het warenhuis ging failliet, maar the Amazing Stroopwafels gingen door. En die tegel? Die kwam dus na 37 jaar ineens weer boven water. Een jonge verzamelaar had hem ergens gevonden en bracht hem afgelopen week terug naar Wim Kerkhof in Vlaardingen. Dat is toch een mooi verhaal? En ergens heb ik het vermoeden dat het dit jaar nog een vervolg kijgt…

De winter van 2026, daar zal nog lang over gesproken worden. Een week lang lag het hele land plat. Er reden amper treinen, auto’s gleden van de weg en op Schiphol was de chaos compleet. Er waren zelfs daken die het begaven door het gewicht van de sneeuw.

Sneeuwpret voor de één en reisstress voor de ander. Op Facebook en Instagram zie ik sneeuwpoppen en mooie plaatjes van tuinen en bossen. Elke avond kijk ik hoopvol naar het weerbericht. Wanneer gaat het dooien? Op de fiets is het niet te doen, want veel te glad. En als er gestrooid is en de fietspaden dus wel begaanbaar zijn, dan gaat mijn fiets eraan door alle pekel die mijn ketting wegvreet. Het bloed trekt uit mijn vingers ondanks het dragen van handschoenen en wintertenen zijn mijn lot. Bah… Mijn hart maakt een sprongetje als ik de vooruitzichten in mijn zaterdagkrant zie. Nog even door de zure appel heen en dan gaat de thermometer vanaf maandag weer van plus drie naar vier en dan naar zeven. Die regen neem ik op de koop toe.

Over een paar weken beginnen de Olympische Winterspelen. Dat vind ik dan wel weer leuk. Daar hoef je de deur niet voor uit. Lekker op de bank voor de televisie met een kop warme chocolademelk. Dat is prima. Als we dan ook nog een paar medailles winnen, heb ik het naar mijn zin. Maar weet u wat pas echt leuk is? Een voetbalwedstrijd bekijken in je korte broek met een biertje op een terras. In juni wordt het WK voetbal gespeeld en tijdens de eerste twee wedstrijden van het Nederlands elftal bevinden mijn vrouw en ik ons op een Grieks eiland, waar de zon schijnt en de zee blauw is. Overdag lig ik dan op zo’n strandbedje. Als ik het zweet van mijn voorhoofd veeg, denk nog even terug aan die week in januari. ’s Avonds overleggen mijn vrouw en ik wat het deze keer wordt; Tzatziki, gyros of souvlaki? En daarna verkassen wij naar het terras met dat grote scherm. Ik kijk er nu al naar uit.

We zijn weer lekker begonnen zeg! Zoals inmiddels gebruikelijk, waren er in de nacht van Oud en Nieuw weer veel te veel mafketels die er genoegen in scheppen om zoveel mogelijk rotzooi te trappen. In mijn stad ging een filmpje rond dat gemaakt is door een paar jongens met een bepaald accent. Ze filmen een gek met een capuchon die de ruit ingooit van een Chinees restaurant. Als hij wegrent volgt een explosie en het restaurant brand af. Aan de andere kant van de stad worden de ruiten van Albert Heijn ingegooid. U kent ongetwijfeld ook van dit soort verhalen. Tijdens de nieuwjaarsborrel spreken we er schande van en schenken nog maar eens in. Volgend jaar komt er dan eindelijk een vuurwerkverbod. Het zal mij benieuwen of het gaat helpen om de jaarwisseling een beetje feestelijk door te komen.

Op het wereldtoneel zijn inmiddels ook alle remmen los. Trump valt Venezuela binnen en pakt dictator Maduro op. Dat die Maduro uit zijn macht is gezet, is nog niet zo gek. Die man deugt niet. Het is een sukkel eerste klas. Maar we hadden nou net in de Verenigde Naties afgesproken dat we niet meer met militair geweld een land zouden binnenvallen. Ook niet als een land geregeerd wordt door sukkels. Als we daaraan gaan beginnen, dan is het einde zoek. Maar Donald Trump wil zich meten met lieden als Vladimir Poetin en Xi Jinping. Als de burgemeester van een stad hem niet aanstaat, dan stuurt hij de Nationale Garde erop af. En als Venezuela de olieraffinaderijen ingelijfd heeft, dan stuur je er, zodra je de kans krijgt, Special Forces op af. Een knappe actie, eerlijk is eerlijk. Maar waar eindigt dit? Xi lacht in zijn vuistje en zet een kruisje in zijn agenda; De datum wanneer zijn troepen bij Taiwan aan land zullen gaan. Vladimir Poetin heeft een telefoontje gepleegd met zijn vriend Donald om hem te feliciteren met het geboekte resultaat. Het zal een geanimeerd gesprek zijn geweest waar terloops ook nog wat afspraken zijn gemaakt over wat stukjes land in Europa.

“Brigitte Bardot die heeft ze niet zo maar zo.” En dat een paar keer achterelkaar. Dat zongen mijn vriendjes en ik uit baldadigheid toen we een jaar of zes waren. We maakten er ook gebaartjes bij met onze handen. En nu is ze dood. Net op tijd om te worden opgenomen in het programma “NOS Uit het leven”, waarin bekende en minder bekende personen worden geëerd die het afgelopen jaar overleden zijn. De vrouw die de harten van onze vaders op hol liet slaan is 91 jaar geworden. Het is niet iedereen gegeven om de negentig te passeren. In mijn familie halen we dat meestal niet. Je moet een beetje geluk hebben met je genen of met het onheil dat je treft. Als je de pech hebt dat er een tumor in je hoofd groeit, dan kun je het geluk hebben dat er knappe dokters zijn die hem er netjes uit kunnen halen. Er zijn mensen die dat geluk niet hebben. Als ik mijn overleden familieleden bezoek op de begraafplaats en ik lees de namen van hun lotgenoten op grafstenen, dan zie ik aardig wat mensen die te vroeg hun ogen gesloten hebben. Het maakt ook niet uit of je een beetje bekend bent. Dat bewijs levert het overzicht van de NOS elk jaar weer. Brigitte Bardot had geluk, ze was mooi en werd oud. Maar ja, wat is geluk? Ik lees dat het privéleven van Brigitte nogal een puinhoop was. Heeft ze dan geluk? Als je de loterij wint, dan heb je geluk. De vraag is dan wel weer of je daar dan ook echt gelukkig van wordt. Ach wat loop ik nou te zaniken.

Ik wens u heel veel geluk in het nieuwe jaar, in welke vorm dan ook.