….

“Nee hè, niet weer over voetbal. En dat verhaal van Donald Trump kennen we nu ook wel.” Maar waar moet ik het dan met u over hebben? Dat Rob Jetten, Dilan Yesilgös en Henri Bontebal het zo goed met elkaar kunnen vinden en dat dat hoopvol is? Het moet nog maar blijken of zo’n minderheidskabinet een goed idee is. Na de zomervakantie wordt misschien duidelijk of we met deze Deense variant van regeren overweg kunnen. Over het weer heb ik u drie weken geleden mijn mening al gegeven en de Olympische Winterspelen beginnen volgende week pas. Dat levert vast verhalen op, maar daar heb ik nu niets aan. Die driehonderdvijftig woorden moeten op papier en dat lukt niet met verhalen die nog gemaakt moeten worden. Ik kan u lastigvallen met treinen die overvol zijn in de spits of gewoon niet rijden, maar daar wordt niemand vrolijk van. En dat is nou juist wat we nodig hebben. Een beetje vrolijkheid. Een beetje energie om februari door te komen. Daarna wordt het vanzelf beter. ’s Morgens zal het dan al weer licht zijn als we de deur uitgaan. De sneeuwklokjes en krokussen prikken over een paar weken door het gras. Langzaam maar zeker zal het voorjaar zich aankondigen. Daar knapt iedereen van op. Maar zover is het nog niet. En ondertussen zit ik nog maar net aan de tweehonderdtwintig woorden. Nog honderddertig te gaan. Waarom doe ik dit eigenlijk? “Als er niets te melden is, hoef je dat toch niet op te schrijven? Wie doe je daar in hemelsnaam een plezier mee?” U heeft gelijk. Het is zinloos. Misschien moet ik er maar eens een tijdje mee stoppen. Gewoon elke week een tekeningetje maken voor de krant en verder geen gedoe. Wachten totdat het voorjaar wordt. Hopelijk zijn er dan weer leuke verhalen te vertellen. En zo niet, dan niet.

Dit zijn driehonderd woorden. Die laatste vijftig houdt u van mij tegoed. Wanneer? Geen idee. Ik geef wel een seintje als het zover is.