Praatjes

Aan het eind van het jaar worden de prijzen verdeeld.

Afgelopen week werden de krachpatsers Harry Lavreysen en Jessica Schilder gekroond tot sportman en -vrouw van het jaar. De schaatsers strijden volgende week voor om een plek in de ploeg voor de Olympische Winterspelen. Geen echte prijs, maar je moet wel winnen.

Traditioneel zijn er ook de Bekende Nederlanders die in de laatste weken van het jaar hun finales spelen. Merel Westrik, de lieve opvolgster van Dieuwertje Blok, was de beste bij Wie is de Mol. Nathan Rutjes wàs de Mol en daarom ook een beetje winnaar. Onze Augurkenkoning redde het net niet in zijn finale. Een zekere Lykele Muus werd de beste fotograaf onder de Bekende Nederlanders. Ik heb geen idee waar ik die man van moet kennen, maar hij schijnt regelmatig herkend te worden op straat, anders mag je ook niet meedoen aan het Perfecte Plaatje. Als u dit leest weet u waarschijnlijk al wie de lekkerste taarten kan bakken. Die man of vrouw maakt vanaf nu ook kans om Bekende Nederlander te worden. We moeten nog een weekje wachten en dan weten ook welke BN-er het beste is in oren aannaaien op een onbewoond eiland.

De Top 2000 wordt tussen Kerst en Nieuwjaar uitgezonden. Dat is geen wedstrijd, maar een verkiezing waarvan de winnaar van tevoren bekend is. De spanning is er al vanaf. Dat kun je niet zeggen van de wedstijdjes die mijn favoriete voetbalclub elke week speelt. Gelukkig is voetbal uiteindelijk ook maar een spelletje en worden de prijzen pas in het voorjaar verdeeld. Maar toch… ik kan slecht tegen mijn verlies. Dat is ook de reden dat ik een beetje opzie tegen de komende Kerstdagen. Als we maar geen spelletjes gaan doen.  

Ik wens u fijne Kerstdagen.

Bijna Kerst. Gezellig, hoor ik u zeggen. Nou, dat is nog maar de vraag. Zo leuk is het allemaal niet. Je zal maar in de zorg werken, of bij de politie, of in de horeca. Iedereen is lekker vrij en bij jou loopt om half zeven de wekker af. En wat te denken van de buschauffeur en conducteur. Die moeten nog veel vroeger hun bed uit. Als je het geluk hebt dat je wel lekker een paar extra vrije dagen hebt en even denkt te kunnen bijtanken, dan zou dat ook nog zomaar eens behoorlijk tegen kunnen vallen. Bijna Kerst. Gezellig met familie of vrienden. Je zal maar geen vrienden hebben. Dat kan toch? Het is ook nog maar de vraag of je het een beetje getroffen hebt met je familie. Om nog maar te zwijgen over de schoonfamilie. Voor hetzelfde geld heb je zo’n schoonzus die de sfeer elk jaar weer weet te verpesten of een zwager die vooral zelf vindt dat hij ontzettend grappig is. Dan nodigen we ze toch niet uit? Zal je net zien, komt dat appje: “Komen jullie dit jaar gezellig naar ons?” Zeg maar eens nee, zonder de familiebanden op scherp te zetten. Bijna Kerst. Wat zullen  we eten? Alsjeblieft zeg! Niet weer gourmetten. Dan zitten we tot diep in januari nog in de stank. Zullen we wat leuks gaan doen? Ik houd niet van spelletjes. Dan niet! Eerste Kerstdag. Het viel mee, maar net een glas wijn teveel gedronken. Tweede Kerstdag beginnen met paracetamol. En dan heb je tot Nieuwjaarsdag vrij genomen. De schuur moet opgeruimd worden. Sta je op derde kerstdag een uur in de file voor de milieustraat, omdat iedereen tussen Kerst en Nieuwjaar zijn schuur en de zolder aan het opruimen is. Zal ik de kerstboom ook meteen wegbrengen? Hij is al helemaal kaal. Nee, we laten hem nog even staan tot Nieuwjaarsdag.

Het is bijna Kerst. Gezellig.

De absolute opperbaas van de vrije wereld is Donald J. Trump, daar is geen twijfel over mogelijk. Dat hij zelf vindt dat het wel wat onsjes minder kan met al die vrijheid doet er nu even niet toe. Alle andere bazen in deze wereld weten dat ze vriendjes met Donald moeten worden, als ze tenminste willen meetellen. Je hebt geluk als je een land mag besturen waar nog een koning of koningin op de troon zit. Je laat Donald dan een nachtje op het paleis slapen. Succes verzekerd. Maar als je de baas bent van, ik noem maar wat, de NAVO, dan moet je het noodgedwongen anders aanpakken. Zorg ervoor dat je hem in het bijzijn van zoveel mogelijk camera’s de hemel in prijst. Onze Mark Rutte is daar een meester in. Hij staat al heel lang op nummer één in de Slijmjurken-top-100. En dat zit Gianni Infantino dan weer niet lekker. Hij is de baas van de Wereldvoetbalbond FIFA en wil ook graag bij Donald in het vriendenboekje. Goede raad is duur. Je kan hem moeilijk uitnodigen voor een feestje met mooie jonge meisjes op het hoofdkantoor in Zürich. Daar kun je tegenwoordig niet meer mee aankomen. Gelukkig is Gianni niet voor één gat te vangen en heeft hij geen last van principes. Als er een WK in Qatar georganiseerd wordt, dan moet je sport en politiek scheiden, maar als het voor jou beter uitkomt, dan bedenk je de FIFA vredesprijs. Uiteraard is Donald J. Trump de winnaar van deze prestigieuze prijs. Vrijdag 5 december, tijdens de loting voor het WK voetbal, werd de enorme gouden bokaal door Gianni uitgereikt. De bijbehorende protserige gouden medaille hing Donald met liefde om zijn eigen nek. Hij liet zich de lofzang van zijn vriend Gianni welgevallen en voegde er nog even subtiel aan toe dat hij het afgelopen jaar miljoenen en miljoenen mensenlevens heeft gered. De wereld was getuige van een lachwekkend toneelstukje en er was niemand die de heren vertelde dat ze ongelooflijk voor lul stonden. Het deed mij maar weer eens denken aan dat sprookje van de keizer en zijn kleren.

Als u mij op Instagram volgt, heeft u die leuke foto’s vast ook voorbij zien komen. Die foto’s waarop ik met een big smile sta te poseren met wethouder mr. dr. Lianne van Kalken. Op verzoek van de gemeente heb ik tien prenten gemaakt die iets vertellen over het thema “water”. Vanaf half september stond er al wekelijks één in onze lokale huis-aan-huis krant en afgelopen woensdag mocht ik ze, op groot formaat, samen met de wethouder in het Stadskantoor ophangen. Wethouder Van Kalken is een stukje jonger dan ik en weet daarom hoe je met sociale media moet omgaan. Zij postte de foto’s op Instagram en schreef: “Op ons stadskantoor hangen sinds kort weer super toffe cartoons van cartoonist @roonswereld”. En nu loop ik dus al een paar dagen met mijn hoofd in de wolken. Op de foto met de leukste wethouder van Vlaardingen en officieel benoemd tot cartoonist. Het leverde meer dan zestig hartjes op. Zoveel heb ik er in mijn hele leven nog nooit gehad. Maar eerlijk is eerlijk, al dat geluk heeft ook een schaduwkant. Vorige week heeft u geen “Praatje” van mij kunnen lezen. Dat zit zo. De redactrice van Nieuwsblad Vlaardingen vond mijn plaatjes ook best leuk. En nu doen we samen een test. Sinds kort maak ik elke week een cartoon waarbij de Stadsomroeper van Vlaardingen zijn licht laat schijnen op een actuele gebeurtenis in onze stad. Om die cartoon op woensdag in de krant te krijgen moet hij de maandag ervoor bij de redactie liggen. U begrijpt het waarschijnlijk al. Het plaatje ging vorige week voor het praatje. Over een paar weken gaan de redactrice en ik beslissen of de wekelijkse cartoon ons allebei bevalt. Dat schrijven en tekenen doe ik in mijn vrijetijd en omdat die beperkt is zou er een moment kunnen gaan komen dat ik moet kiezen. Worden het dan Praatjes of Plaatjes? Ga ik voor mijn 136 Facebookvrienden die via een linkje mijn Praatje kunnen lezen of kies ik voor het Plaatje in een krant met een oplage van 36.000? Lastig…

Sinterklaas is weer in het land. In heel veel steden in Nederland waren papa’s, mama’s, opa’s en oma’s al vroeg uit de veren op hun vrije zaterdag. Er moet een feestje gevierd worden. En dat moet ’s ochtends vroeg, voordat hij op de nationale televisie met zijn boot de haven binnenvaart. Ik kan het mij nog herinneren van vroeger. Als kind, bij de haven. Bibberend van de kou en angst. Want ja, in mijn tijd was het echt niet alleen maar vrolijkheid. Toen waren de Pieten nog zwart en bovendien bevoegd om, samen met hun grote witte baas, normerend op te treden. Tijden zijn veranderd. Dat begon al toen ik zelf als papa met mijn zoontje naar de intocht ging kijken. Als ouder stond je er in die tijd helemaal alleen voor. Dreigen met de roe en de zak was geen optie meer. Het moest vooral leuk en gezellig blijven. Maar ’s morgens vroeg in de kou met een gure wind, in de stromende regen, dat is voor niemand leuk. Er waren zelfs jaren bij dat hagel of sneeuw de feestvreugde op een smerige manier verpestte. Achteraf bleek die intocht pas het begin van een jaar of tien ochtendleed. De jongen ging op voetbal. En de pupillen mogen op zaterdagochtend als eersten het veld op. Ook in de winter, als het om acht uur nog donker is. Elke vrijdagavond zat ik gespannen naar het weerbericht te kijken, hopend op strenge nachtvorst of enorme sneeuwbuien, zodat de wedstrijden afgelast zouden worden. Sporadisch waren de gelukmomentjes. De winters waren lang. Mijn jongen is groot geworden en daarmee de zaterdagochtenden vrolijker. Met liefde heb ik al de ontberingen doorstaan. Nu is het tijd om het weekend rustig met koffie en krant te beginnen en als het moet zet ik de kachel nog een graadje hoger. Maar de laatste tijd bekruipt mij toch een licht gevoel van paniek als ik de toeter van de stoomboot hoor. Ik heb de leeftijd om opa te worden en wat zeg je als zo’n lieve kleine koter vraagt of je meegaat naar de intocht van Sinterklaas?  

De stad van de loodgieter en het meisje. Het klinkt als de titel van een sprookje, maar dat is het niet. Sprookjes lopen altijd goed af. Dit gaat over de stad waar ik al mijn hele leven woon en waar twee verhalen heel erg slecht zijn afgelopen. Over de loodgieter uit Vlaardingen hoor je helemaal niets meer. Hij is dood. Er werden vlak na zijn overlijden nog twee vuurwerkbommen in de tuin van zijn weduwe gegooid en daarna werd het stil. Zijn dood bleek natuurlijk en daarmee werd het dossier gesloten. Het meisje leeft nog, maar daar is alles mee gezegd. Haar verhaal is niet te bevatten. Drieënhalf jaar geleden kwam het meisje in Vlaardingen wonen. Een paar straten bij mij vandaan. Het ging niet goed met haar moeder en dus ook niet met haar. Ze kwam terecht bij John en Daisy, twee gestoorde mensen die het hulpeloze meisje op een manier mishandeld hebben die elk voorstellingsvermogen te boven gaat.

In de stad van de loodgieter en het meisje heb ik het de afgelopen jaren prima naar mijn zin gehad. De stad vierde 750 jaar stadsrechten en ik vierde mee. Terwijl het leven van het pleegmeisje langzaam maar zeker vernietigd werd, schreef ik grappige verhaaltjes en maakte leuke tekeningetjes. Een paar straten verderop werden horrorverhalen geschreven. Non fictie. Sommige mensen hadden het in de gaten en er werden meldingen gemaakt. Zoals dat gaat in dit soort slechte verhalen, werden de signalen genegeerd en werkten de instanties langs elkaar heen. Het leven in de stad ging door alsof er niets aan de hand was.  

Agelopen vrijdag werden de gruwelijke details in de rechtbank verteld. Ik las het op mijn telefoon in de trein, op weg naar huis. Die avond stond ik in een klein zaaltje met een biertje in mijn hand en genoot van de Wild Romance, het bandje waar Herman Brood ooit mee toerde. Dat is de bitterzoete realiteit in de stad van de loodgieter en het meisje.

De kiezer heeft gesproken. Er moeten nog een paar enveloppen opengemaakt worden, maar die zullen de uitslag niet meer kunnen veranderen. Ik haal opgelucht adem. Een beetje plaatsvervangende schaamte overvalt mij als ik de uitslag van mijn woonplaats in de krant lees. De PVV van Geert Wilders is opnieuw de grootste partij geworden. Geert weet nog steeds heel veel mensen te overtuigen van zijn gelijk. Gelukkig hebben wij het in Vlaardingen niet alleen voor het zeggen. Op links likken de partijen hun wonden. Ze zijn overklast door de altijd vrolijke Rob Jetten. In Nederland houden we blijkbaar niet zo van boze partijleiders, behalve als die Geert heten. Dat heeft Dilan goed begrepen. Zij verloor een paar zeteltjes, maar danste er vrolijk op los en trakteerde haar partijgenoten de “day after” op een lekker stukje taart. Met een klein Trumpiaans treiterijtje op zijn geliefde X probeert Geert de uitslag nog even in twijfel te trekken. Het begint een beetje zielig te worden. Maar ja, zo is Geert. Onze nieuwe kandidaat premier slaat deze bladzijde om en kan beginnen aan een nieuw hoofdstuk. Ik ben benieuwd wat hij ervan gaat maken. Lukt het hem met een brede meerderheid? Of gaat het over rechts met een minderheid? Het gaat sowieso nog wel even duren voordat we een nieuwe regering hebben. De Haagse spelletjes moeten nu eenmaal gespeeld worden. En die arme Dick Schoof had nog zo gehoopt dat hij er met Kerst vanaf zou zijn.  

Door mijn werk spreek ik nogal eens Amerikaanse toeristen. Dat zijn meestal gezellige gesprekjes zonder veel diepgang, maar de laatste tijd voelen die mensen vaak de behoefte om zich te verontschuldigen voor hun president. Ze schamen zich een beetje voor het gedrag van die man. Ik snap dat wel, want je hoeft geen psychologie gestudeerd te hebben om vast te stellen dat meneer Trump lijdt aan een ernstige vorm van narcisme en grootheidswaanzin. Maar ja, die arme Amerikanen hebben ook niet zoveel keus als er verkiezingen zijn. Ze hebben meestal maar twee opties. Dat is bij ons gelukkig wel anders. Bij ons is de keuze reuze. Nog een paar dagen, dan mogen wij weer gaan bepalen wie er in ons land de touwtjes in handen gaan nemen. Vierentwintig partijen staan er op de kieslijst. Op nummer 1 staat de partij van Geert Wilders, de man die wel wat gelijkenis vertoont met Donald J. Trump. Zij hebben allebei een kapper die er al jaren iets bijzonders van weet te maken. Beide heren communiceren graag en voornamelijk via de sociale media. Wat ze ook gemeen hebben is dat ze de democratische processen maar lastig vinden. Het liefst zouden ze het land besturen zoals hun grote voorbeeld dat doet in Rusland. En ondanks al die gekkigheid wisten ze alle twee de laatste verkiezingen winnen. Donald Trump mocht het in z’n eentje gaan doen. Geert had nog een paar andere partijen nodig en moest hier en daar wat water bij de wijn doen. Zo werkt dat nu eenmaal bij ons. We zijn twee jaar verder en nog geen meter opgeschoten. Het land ligt op zijn gat. En dat is allemaal de schuld van die anderen, volgens de leider van de grootste partij, Geert Wilders. Wat ik nou zo bijzonder vind, is dat er nog steeds heel veel mensen zijn die dat geloven.

Wie zal er straks onze nieuwe regering gaan leiden? Wordt het Timmermans, Bontenbal of Jetten? Of misschien toch nog Yesilgöz. Ik heb mijn voorkeur, maar het belangrijkste is dat ik mij na woensdag niet hoef te schamen.

Een kind dat al weer voor de tweede keer een huis gaat kopen.  Goede vrienden die vieren dat zij veertig jaar geleden getrouwd zijn. Volgend jaar hopen mijn vrouw en ik deze mijlpaal ook te bereiken. Allemachtig! Waar blijft de tijd. Uit de speakers klinkt Marillion, de band die ik in 1984 op Pinkpop zag optreden. Ik heb de foto’s nog. The Pretenders en Ronnie James Dio speelden ook op dat festival. Kom daar vandaagdedag nog maar eens om. Op die Tweede Pinksterdag in Geleen scheen het zonnetje uitbundig. Ik weet het nog goed. Ik kocht een kettinkje voor mijn vriendinnetje. Zij kon niet mee, omdat zij weekenddienst had. Dat heb je als je in de zorg werkt. Zelf was ik net klaar met school en zat vol met plannen voor de toekomst. We zijn inmiddels dik veertig jaar verder en zitten al dubbel en dwars in die toekomst. De muziek is nog hetzelfde. Ik voel mij ook nog hetzelfde, maar ben het niet. Natuurlijk niet. Kaler, ouder en wijzer. Veertig jaar geleden kraakten de LP’s op de draaitafel. Tegenwoordig kraken mijn ledematen op de tafel van de fysio en klinkt Marillion loepzuiver, met dank aan Spotify. Veertig jaar geleden, in het gras voor dat podium, was het leven zorgeloos. Inmiddels weet ik dat het leven hele nare trekjes kan vertonen. Dat is mij in al die jaren wel duidelijk geworden. Maar hé… Ik doe nog steeds mee. Hoe lang nog? Niemand die het weet. In ieder geval niet nog eens veertig jaar, dat is wel zeker. De helft zou mooi zijn, want ik heb nog zoveel te doen. Dat zong Toontje Lager in 1984 trouwens ook, maar gelukkig niet in Geleen op die Tweede Pinksterdag.  

Het helpt als je er een beetje goed uitziet, dat weet iedereen. Nogal wat dames kiezen daarom tegenwoordig voor een fillertje of een prikje botox. Het injecteren van zalmsperma in je gezicht schijnt ook enorm te helpen voor een mooie gladde huid. Voor het mannelijk deel van de bevolking was het lange tijd allemaal een stuk eenvoudiger. Een beetje meedoen met de mode was voldoende. Kleren maken immers de man. Maar helaas die tijd is voorbij. Succesvolle mannen tonen op sociale media hun volle haardos. Zonder haar geen succes, lijkt de boodschap. Nogal logisch dat je als jonge vent onzeker wordt als je in de spiegel inhammen ziet verschijnen. In de krant lees ik dat dermatologen regelmatig mannen op hun spreekuur krijgen die psychische hulp nodig hebben, omdat ze neerslachtig worden van hun haarverlies. Gerard Joling, de broertjes De Boer en Fans Bauer vonden het ook lastig om met een kale kop door het leven te gaan. Door haartransplantatie hebben ze nu weer een mooie bedekte schedel. En ze zijn niet de enige. Steeds meer mannen grijpen naar medicijnen om haaruitval tegen te gaan en als dat te laat is bezoeken ze een kliniek om wat haar bij te laten prikken.

De grote voetballer Cristiano Ronaldo vertelde in een interview dat hij niet dezelfde Cristiano zou zijn zonder haar. Hij vindt dat je er met haar gewoon beter uitziet en meer vertrouwen hebt. Om zijn seksegenoten te helpen heeft daarom  al vijftien haarklinieken geopend.

Als voetballer heb ik nooit iets bereikt en ik zou ook niet willen beweren dat ik er met mijn kale kop beter uitzie dan Ronaldo, maar om nou meteen te zeggen dat je vertrouwen krijgt van een beetje haar op je schedel…  Daarom zit ik eraan te denken om een tegenbeweging te starten. Kale mannen aller landen, verenigt u! Begint de haargrens zich terug te trekken of word je kruin een beetje dun, pak de tondeuse en scheer alles er in één keer af. Omarm je mannelijkheid. Vier het failliet van de kapper. Laat desnoods je baard staan, maar wees trots op je kale kop.