Door mijn werk spreek ik nogal eens Amerikaanse toeristen. Dat zijn meestal gezellige gesprekjes zonder veel diepgang, maar de laatste tijd voelen die mensen vaak de behoefte om zich te verontschuldigen voor hun president. Ze schamen zich een beetje voor het gedrag van die man. Ik snap dat wel, want je hoeft geen psychologie gestudeerd te hebben om vast te stellen dat meneer Trump lijdt aan een ernstige vorm van narcisme en grootheidswaanzin. Maar ja, die arme Amerikanen hebben ook niet zoveel keus als er verkiezingen zijn. Ze hebben meestal maar twee opties. Dat is bij ons gelukkig wel anders. Bij ons is de keuze reuze. Nog een paar dagen, dan mogen wij weer gaan bepalen wie er in ons land de touwtjes in handen gaan nemen. Vierentwintig partijen staan er op de kieslijst. Op nummer 1 staat de partij van Geert Wilders, de man die wel wat gelijkenis vertoont met Donald J. Trump. Zij hebben allebei een kapper die er al jaren iets bijzonders van weet te maken. Beide heren communiceren graag en voornamelijk via de sociale media. Wat ze ook gemeen hebben is dat ze de democratische processen maar lastig vinden. Het liefst zouden ze het land besturen zoals hun grote voorbeeld dat doet in Rusland. En ondanks al die gekkigheid wisten ze alle twee de laatste verkiezingen winnen. Donald Trump mocht het in z’n eentje gaan doen. Geert had nog een paar andere partijen nodig en moest hier en daar wat water bij de wijn doen. Zo werkt dat nu eenmaal bij ons. We zijn twee jaar verder en nog geen meter opgeschoten. Het land ligt op zijn gat. En dat is allemaal de schuld van die anderen, volgens de leider van de grootste partij, Geert Wilders. Wat ik nou zo bijzonder vind, is dat er nog steeds heel veel mensen zijn die dat geloven.
Wie zal er straks onze nieuwe regering gaan leiden? Wordt het Timmermans, Bontenbal of Jetten? Of misschien toch nog Yesilgöz. Ik heb mijn voorkeur, maar het belangrijkste is dat ik mij na woensdag niet hoef te schamen.
