Een kind dat al weer voor de tweede keer een huis gaat kopen. Goede vrienden die vieren dat zij veertig jaar geleden getrouwd zijn. Volgend jaar hopen mijn vrouw en ik deze mijlpaal ook te bereiken. Allemachtig! Waar blijft de tijd. Uit de speakers klinkt Marillion, de band die ik in 1984 op Pinkpop zag optreden. Ik heb de foto’s nog. The Pretenders en Ronnie James Dio speelden ook op dat festival. Kom daar vandaagdedag nog maar eens om. Op die Tweede Pinksterdag in Geleen scheen het zonnetje uitbundig. Ik weet het nog goed. Ik kocht een kettinkje voor mijn vriendinnetje. Zij kon niet mee, omdat zij weekenddienst had. Dat heb je als je in de zorg werkt. Zelf was ik net klaar met school en zat vol met plannen voor de toekomst. We zijn inmiddels dik veertig jaar verder en zitten al dubbel en dwars in die toekomst. De muziek is nog hetzelfde. Ik voel mij ook nog hetzelfde, maar ben het niet. Natuurlijk niet. Kaler, ouder en wijzer. Veertig jaar geleden kraakten de LP’s op de draaitafel. Tegenwoordig kraken mijn ledematen op de tafel van de fysio en klinkt Marillion loepzuiver, met dank aan Spotify. Veertig jaar geleden, in het gras voor dat podium, was het leven zorgeloos. Inmiddels weet ik dat het leven hele nare trekjes kan vertonen. Dat is mij in al die jaren wel duidelijk geworden. Maar hé… Ik doe nog steeds mee. Hoe lang nog? Niemand die het weet. In ieder geval niet nog eens veertig jaar, dat is wel zeker. De helft zou mooi zijn, want ik heb nog zoveel te doen. Dat zong Toontje Lager in 1984 trouwens ook, maar gelukkig niet in Geleen op die Tweede Pinksterdag.
