Er zijn de afgelopen jaren momenten geweest dat ik niet zo trots was op de stad waar ik geboren en getogen ben. Je hoeft de woorden loodgieter en pleegmeisje maar te noemen en u weet waarom. Als het over Bassie en Adriaan gaat, dan is het ineens een heel ander verhaal. Dan vertel ik aan iedereen die het maar horen wil dat de clown en de acrobaat uit Vlaardingen komen. Meteen daarachteraan komt dan altijd de anekdote dat ze in één van hun series zelfs boodschappen doen in de buurtsuper van mijn ouders. Ook een mooi verhaal is dat van Wim Kerkhof. “Wim wie?” hoor ik u denken. Wim Kerkhof. Hij is de frontman van the Amazing Stroopwafels. U weet nog niet over wie ik het heb? Het nummer Oude Maasweg stond afgelopen jaar op 189 in de Top2000. Als u in de zomer naar Radio Tour de France luistert, dan heeft u het nummer Ik ga naar Frankrijk vast wel eens voorbij horen komen. Nou, dat zijn dus hitjes van the Amazing Stroopwafels. Toen mijn vader figureerde in de serie van Bassie en Adriaan, deed Wim ook regelmatig boodschappen bij de NIDO. Hij woonde een paar straten bij ons vandaan. En het verhaal wordt nog mooier als ik u vertel dat wij alle twee bij Ter Meulen begonnen zijn. Wim buiten en ik binnen. Toen ik mijn eerste baantje kreeg bij het warenhuis in het centrum van Rotterdam, speelde Wim met zijn Amazing Stroopwafels daar regelmatig voor de deur. In 1989 vond de directie van het warenhuis dat Wim en zijn muzikale makkers een mooie gedenktegel verdienden voor de tien jaar vrolijkheid die ze het winkelend publiek gebracht hadden. De tegel werd na drie weken gestolen. Het warenhuis ging failliet, maar the Amazing Stroopwafels gingen door. En die tegel? Die kwam dus na 37 jaar ineens weer boven water. Een jonge verzamelaar had hem ergens gevonden en bracht hem afgelopen week terug naar Wim Kerkhof in Vlaardingen. Dat is toch een mooi verhaal? En ergens heb ik het vermoeden dat het dit jaar nog een vervolg kijgt…
