Het is vrijdagavond. Naast mij zit een dame met een grote koffer. Ze is samen met een andere vrouw op Schiphol ingestapt. We hebben elkaar met een vriendelijke glimlach begroet. Het is niet de bedoeling om meteen een conversatie te starten in de trein. Mijn werkdag zit erop en ik heb een lekker stukkie muziek op mijn oortjes. Aan de andere kant van het gangpad zit de reisgenote van mijn buurvrouw. Ze keuvelen wat in het Engels. Het zijn vast vriendinnen.
De machinist heeft de vertraging keurig ingelopen en arriveert mooi op tijd op Den Haag Laan van NOI. Als hij weer optrekt zal zijn telefoon gegaan zijn. “Hallo schat. Ja, mijn dienst zit er bijna op. Ja, ik mag er vandaag in Rotterdam mee stoppen. Zorg jij dat er wat lekkers in de koelkast staat en trek wat leuks aan, dan gaan we er een gezellige avond van maken.” En dan rijden we Den Haag Hollands Spoor binnen en ook weer uit, zonder te stoppen. De meeste reizigers hebben het niet eens in de gaten. Ook de twee dames niet. De conducteur wel. Heb ik dat weer. Zit er weer zo’n mafketel op de bok! Nadat hij de machinist de les heeft gelezen pakt hij de intercom: “Beste reizigers, we zijn vergeten te stoppen in Den Haag. U zult in Delft de trein terug moeten nemen. Het is niet anders.” Geroezemoes in de coupé. De dames met de koffers kijken mij vragend aan. Ze hadden er dus in Den Haag uit gemoeten. “Don’t worry, you can change in Delft.” In mijn beste Engels leg ik uit dat ze alleen maar even naar het andere perron hoeven te lopen en dan kunnen ze elke trein nemen die langs komt. In Schiedam is de machinist gelukkig weer bij de les.
Ik pak mijn fiets. Nog een half uurtje, dan ben ik thuis. De dames zullen dan opgelucht hun hotel binnenstappen. De trein arriveert over een half uur in Dordrecht, dan mag de boze conducteur er ook af. En de machinist? Die heeft vast een hele leuke avond met zijn vriendin.
